Հայերեն

«Գերի հայ զինվորները, ընկնում էին մեր ոտքերին խնդրում ողորմություն»

02.10.2014 | 16:04

sadiqovՌովշան Սադիկովը Ղարաբաղում կամավորներից մեկն է: Պատերազմի ջամանակ նա եղել է երիտասարդ: Ռովշանզորավարժությունները և գնում է ռազմաջակատ:
Մեր զրույցի ընթացքում, մենք խոսեցինք Ղարաբաղի պատերազմի ջամանակ Ադրբեջանի բանակի մարտունակության մասին, հիշելով հաջողությունը զորամասերում, որոնք անցել են զորավարժություններում:
Ռովշան Իլդըրըմ ոգլի Սադիկովը ծնվել է հունվարի 7 ին 1975 թ. Աղդամի շրջանի Կուզանլի գյուղում: 1993-97թթ. ծարայել է Ադրբեջանի հանրապետության զինված ուժերում: 2001 թ ավարտել է Բաքվի պետական համալսարանի մաթեմատիկայի և տնտեսական կիբեռնետիկայի, ֆակուլտետը: Նա ներկայումս աշխատում է նավթային արդյունաբերությունում:

 

 

Ռովշանը այնպես է հիշում ծառայություն վաղ օրերը:

 

 

«Ես զորակոչվել էմ բանակ մայիսի 20-ին 1993 թ. Մեզ Բիլադջարից ուղիղ բերեցին զորամաս որը գտնվում է ՆԶՍ ում: Դա հատուկ նշանակության թիվ “N”զորամասներ: Մասամբ կար միայն մեկ վաշտ: Մեր հրամանատարը եղել է ներկայիս ազգային հերոս Ռովշան Աքբերովը: Զորավարժություններից և երդումից հետո հունիսին մեզ տարան Գյորանի պոլիգոն:
15 օրվա վարժություններից հետո, հուլիսի 23 ին, Աղդամի օկուպացման օրը մնք եկանք այստեղ »:

 

 

– Այն ժամանակ կարիք կար կենտանի ուժին: Չեր բավարարում մարդիկ: Մենք է կարճ ժամանակում վերապատրաստվեցինք: Զորամասում մեզ զորավարժությունները պատրաստում էին Թուրքերը, իսկ պոլիգոնում մեր ռազմականները: Երբ մենք եկանք Աղդամ, քաղաքը արդեն օկուպացվածեր հայերի կողմից: Մեզ տեղավորեցին Աֆեթլիում: Այստեղ մենք մի շաբաթվա ընթացկում ամրապնդեցինք մեր դիրքերը: Պորեցինք խրամատները: Կանխեցինք հայերի հարձակումը: Երկի և Նովրուզլի գյուղը հայերի ձեռքում էր: Մենք կարողացանք ազատագրելայդ գյուղերի կեսը: Օգոստոսի 2 ից մենք գտնվումէինք Աղդամում: Հետո մեզ ուղարկեցին դեպի Ֆիզուլի: Շրջանի բնակիչները մասսայականորեն լքում էին իրենց հարազատ տները: Քաղաքը դատարկեր: Շրջանում կա Ահմեդբեյլի գյուղը: Հայերը արմատավորված էին գյուղի բարձունքների վրա, տանկերից գնդակոծում էին հիմնական ճանապարհը, թույլ չտալով պախստականներին գնալը: Մենք սպասեցինք մինչեւ երեկո, ապա անցանք հարձակմանը: Ահմեդպեյլուց հետո մենք ազատագրեցինք Աշաղը Սեյիդբեյլի և Յուխարը Սեյիդբեյլի գյուղերը, և հասանք մինջև Ալխանլը:

 

 

Ալախանլու պաշարումը

 

 

– Ալախանլիում, մառախլապատ օրօք հայերը մեզ պաշարեցին: Օրը անցկացրեցինք պաշարման մեջ: Մեր հրետանայինները, ամրապնդելով մեզ կրակ բացեցին: Մենք կարողացանք կոտրել հայերի պամարումը: Մենք կարծում էինք, որ սա սա վերջն է, կամ մեռնելու ենք, կամ էլ գերիենքք ընգնելու: Մեր մասն սարսափեց հայերին: Պաշարման օրը մեզ կարծվեց երկար: Սակայն ինչն է հետաքրքիր, նման իրավիճակներում, մարդկային ուղեղը աշխատում ինտենսիվ փնտրում է ելքը: Մենք ունէինք կրթված, լավ պատրաստված թիմի ղեկավարներ, , նրանք մեզ չթողեցին մենակ:

 
rosanՊաշարումից հետո մենք ազատագրեցինք Ալիխանլուն, Ավելի քան 150 հայ վերցրեցինք գերի: Նրանցից ռազմական էին, , բայց նրանց թվում կաին քաղաքացիական անձեր, ովքեր գալիս են այստեղ թալանելադրբեջանցիների կողմից թողված գույքերը: Մենք ունէինք ռազմական ինքնաթիռները ռմբակոծելու համակարգ: Այնուհետեւ հայերը ինքնաթիռ չուն էին, Դրա համարել մեզ ուղարկեցին առաջ: Կրակում էին խրամատներից, փոխելով իրենց տեղերը: Մի քանի ամիս ես ծարայեցի Ֆիզուլիում ՀՕՊ համակարգում: Ահմեդբեյլիի մոտակայքում կա մի վայր, որը կոչվում է Թյուլթեփե: Այնտեղ հայրի մեքենան պայթեց ականի վրա: Մեքենայի մեջ կաին մի քանի մարդ: Մեկին գնտակահարեցին իսկ մյուսներին վերցրեցին գերի: Նրանք գիտեին, Ադրբեջանի լեզուն: Այն կատաղեցրեց ինձ ապրելով մեր երկրում, խոսում են մեր լեզվով, բայց տանում մեր դեմպատերազմ:

 

 

Գապանլիում ադրբեջանական բանակի հաղթանակը

 

 

Ռովշանի ամենա ծանր ծարայությունը անցել է Թեռթերում: «1994 թ. ապրիլին մեր ռազմական միավորումը տեղափոխեցին Թարթառ: Ավտոմեքենաները կանգարան դերդյոլում, այնպես որ մենք կարողանանք հանգիստանանք: Մենք չգիտեինք, թե ինչ է մեզ սպասում առջեւում: Երբ դարձավ մութ, ընդունվեց հրաման հարձակվել ճակատում առաջին գծի վրա: Ի գիշերվանից մինչեւ առավոտ Թշնամու հետ կայացավ կոշտ պայքար: Մենք բոլորս թրչացածէինք: Այն ժամանակ Թեռթերում ամբողջ շաբաթ անձրեւոտեր: Մենք ամրապնդվեցինք Գապանլիում, իսկ հայերի դիրքերը Սեյիդսուլանում: Ամենա դժվար պայքարը տեղի է ունեցել Գապանլիում: Առավոտյան հայերը հարձակվեցին Գապանլիի վրա: Այա տեղերի ռելիեֆը հարթ է, եթե նրանք իմանայն դրա մասին այն, ժամանակ Թեռթերը կլիներ սպառնալիքի տակ: Մեր մասը վերցրեց դիրքերը գյուղի դպրոցում: Ինձ հրամայեցին խումբի հետ միասին ամրապնդել դիրքերը Կապանլի գյուղում: Ժամը 2 – ին անծանոթ ճանապարհներով մենք եկանք Կապանլի: Զինվորներից երեքը նոր զորակոչիկէր: Երբ եկավ առավոտ հետախուզներից իմացանք, որ մեր կողմից զբաղված դիրքերը ջիշտ չէ: Վերցրեցինք նոր դիրքեր եւ ամրապնդվեցինք այնտեղ: Դա մայիսի 10 ներ: Ես հրամայեցի զինվորները պատրաստ էն ճաշ: Երբ նստանք ջաշելու սկսվեց պայքար: Մենք չկարողացաք կողվորոշվել թե որտեղից սկսեցին կրակելու: Փամփուշտները թափում էին անձրեւի նման:

 

 

«Հայերը վախկոտ էին, թե ծերերը թե երիտասարդները»

 

 

Լեռնային Ղարաբաղի վետերանը ասաց, որ եթե արաջին ղարաբաղյան պատերազմում մասնակցում էին մաերը, անցնելով լուրջ վերապատրաստում, արդյունքում կլիներ այլ: «Մենք պայքարեենք լ ոչ միայն հայերի հետ: Դա անհավասար պատերազմեր: Հայերի կողմից կրվու էին վարցով ռուսները, լիվյացիները, նեգրները: Նրանք ի ուժեղացման պայթյուններից լքեցին իրենց դիրքերը, Լսել ռադիոյով թե ինչպես են արտահայտում մեր մասերի գործողությունների մասին»:

 

 

Էլման Ջաֆարլի

 

“KarabakhİNFO.com”

02.10.2014 16:04

Գրեք մեկնաբանություն

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*