Հայերեն

Մեր զրուցագիծն է Ադրբեջանում ապրող մի հայ կինը…

17.09.2012 | 17:38

???????????????????????????????Մեր զրուցագիծն է Ադրբեջանում ապրող մի հայ կինը…

Այսօր մենք ձեզ ենք ներկայացնելու հայ լինելուց ամոթի զգացմունք կրող մի մարդուն, նա հպարտանում է նրանով, որ մի որ մահանալու է որպես ադրբեջանցի :

Հարգելի ընթերցող, կցանկանայի նշել, որ Ֆիրըզան չէր ուզում խոսե
լ իր կյանքի մասին: Ես հարցրեցի թե ի՞նչու, նա չկարողացավ պատասխանել: Վերջապես համաձայնվեց: Բայց նաեւ ասեմ, որ ինձ համար ել շատ հետաքրքիր էր նրա կյանքը … Կուբացի մեր հարեւանը նրա մասին շատ խոսել եր ինձ, ասել եր, որ լավ մարդ ե: Ես այն ժամանակ մտածել էի, հայերի լավագույնը լինում է արդյո՞ք: Ի՞նչպես է լինում:

 

Տիկին Ֆիրըզան Բաքվի 162 – րդ դպրոցում մի քանի տարի աշխատել է ուսուցչուհի: դասավանդել է քիմիյա: Եղել է նաև մեր հարևան Սեվիլ հանումի ուսուցչուհուն:

 

Իրեն ներկայացրեց որպես ադրբեջանցի, բայց արդեն ինձ հայտնի էր նրա իսկական անուն և ազգանունը , նա Լիդիյա Վադինաքիյեվիչներ, փոխել էր իր անուն և ազգանունը: Ծնվել է 1964 – ին Բարավատ գյուղում, ընտանիքում վեց երեխա են եղել: Չորս քույր, երկու եղբայր:

 

Սկսում ենք զրույցը.

 

-Տիկին Ֆիրուզա, ադրբեջանցիների նկատմամբ հայերի հանցագործությունը պարզ է, դրա համար դուք ձեզ մեղավոր զգու՞մ էք:

 

– Ոչ, ես վաղուց այդ ազգի ներկայացուցիչը չէմ: Հետեւաբար, եթե մեղավորի զգացմունք ունենայի, ինչ գործ ունեի Ադրբեջանում: Ադրբեջանին իզուր չեմ ասում՝ հայրենիք:

 

– Երևի ուրիշ Ճանապարհ չունեք, այստեղ երեխաներ, ամուսին ունեք:

 

– Ոչ, ես ընդամենը հյուր եմ գնացել Հայաստան. Հայաստանի հետ ուրիշ կապ չեմ ունեցել: Միշտ եղել եմ Բաքվում: Իմ ընտանիքը, երեխաներս ադրբըջանցի են: Դպրոցական տարիներում ել եղել եմ Ադրբեջանում: Աշխատանքի ել սկսել եմ այստեղ: Այսպիսի հա՞ յ կլինի: Փոխել եմ իմ անունը, իմ ազգանունը, այնպես էլ կրոնս. Ես մահմեդական եմ. Ոչ քրիստոնյա: Աղջիկս, հասկանում եմ Ձեր զայրույթը: Ես ել չէի ուզենալ Ադրբեջանում և Հայաստանում երեխաները անհայր մնային, մայրեր ու հայրեր արանց որդիների…

 

– Ո՞վ է ձեր ծնողները:

 

– Ձեր չսիրածները (ծիծաղում է):

 

Դուք արդեն գիտեք ինչպիսի ազգ են նրանք՝ հայերը :

 

– Ասում եք, երկար տարիներ Ադրբեջանում եք : Ապրելու, բնակվելու համար ի՞նչու չեք ընդրել Հայաստանը:

 

– Ես միշտ ապրել, սովորել, ադրբըջանցու հետ ընտանիք եմ հիմնել Բաքվում: Այդ ժամանակ պատերազմ չկար, բոլորս լավ էինք ապրում: Սկսեց այս իրադարցությունները: Այստեղ ի՞նչն է մեր մեղքը:

 

– Դուք Հայաստանում բնակվող ծնոշներիդ, բարեկամներիդ տեսնու՞մ եք, նրանց հետ զրուցու՞մ եք:

 

– Ոչ: Ես հաճախ երազում եմ տեսնում մայրս: Հիշում եմ, հայրս միշտ երիտասարդ: Կարոտում եմ, լուսանկարներով եմ խոսում: Ես կորցրել եմ իմ հարազատներին,նրանք հայ են եղել: Բայց հիմա նրանց հետ ոչ մի կապ չունեմ: Մի քույրս այստեղ է ապրում: Նա նաեւ ամուսնացած է ադրբեջանցու հետ: Երեխաներ, թոռներ ունի. Ոգնում ենք միմյանց: Նա նաեւ ինձ նման սիրում և կապված է Ադրբեջանին… Միշտ զրուցելիս ասում է , լավ է ,որ մենք այստեղ ենք, անվտանգության մեջ ենք: Հնչում ենք այս երկրի օդը, քայլում ենք հողում , խմում ենք ջուրը: Մենք մեր ընտանիքիովշատ բախտավոր ենք: Քրոջս ել ընդունել է իսլամական կրոնը: Ամեն օր աղոթք է անում, կարդում է Կուրանը: Այսինքն, սիրում է հայրենիքը:

 

– Ի՞նչպես եղավ, որ որոշեցիք ամուսնանալ ադրբեջանցու հետ:

 

– Սիրեցինք, ամուսնացանք: Ամուսինս ուսանող ընկերս էր, այդ ժամանակներ նման խոսակցություններ չկար: Սկզբում իմ ամուսնու ընտանիքը դեմ էր, ինձ չեր ընդունում:

 

Հետագայում երեխաներ ունեցանք, կամաց- կամաց ամեն ինչ կարգի ընկավ: Այսօր երջանիկ մի մարդ եմ, ես վաղուց տատիկ եմ: Ադրբեջանական ավանդույթներով ապրող մի ընդանիկ եմ ստեղծել, չորս երեխա եմ մեծացրել: աշխատանք … Ես ամեն ինչ կանեմ իմ ընտանիքի ապակա երջանկության համար:

 

– Տիկին Ֆիրուզա, եղե՞լ է այդպիսի դեպքեր, որ նստել եք մի անկյուն ու լաց եք լինել:

 

– Այո, շատ: Զավաքկներիս հարսանիքուն, հիվանդանալուց…

 

– Չե՞ք փոշմանել Ադրբեջանը ընդրելու համար:

 

– Ոչ: Երեխաներիս ջանս մադաղ: Դրանց համար բոլոր դժվարություններին պատրաստ եմ: Ես ուրախ եմ, որ ճակատին գրված է եղել ապրել Ադրբեջանում: Ես Հայաստան միշտ հյուր եմ գնացել:

 

– Տիկին Ֆիրուզա, դուք ունեք երկուտղա: Դուք կտաք արդյոք որպեսզի մադաղ Հայրենիքին – Ադրբեջանին

 

– Շատ բարդ հարց եղավ … Զավակներ չեն առվում , չեն վաճառվում, նրանց ոչ մի բան չի փոխարինի… Ճիշտն ասած, ես հայրենասեր չեմ: Եթե այնպինի լինեի, այն ժամանակ չեի մնա Բաքվում: Սակայն հավատեցեք, ես սիրում եմ Ադրբեջանին:. Աստվածը ամեն ինչ տվել է այս երկրին: Դրանցից ամենակարևորը ադրբեջանցիներն են: Այստեղ ապրելու համար էլ չեմ ասում այս միտքը. ես շատ սիրում էմ այս ազգին, կապված եմ նրան:

 

Իմ նախորդ ազգը՜ հայերի համար այս խոսքերը չեմ կարող ասել, ամաչում եմ հայ լինելուց: Ես ոչ ոգուց չեմ վախենում ասելուց, ադրբեջանցիները, որպես ժողովուրդ ազնիվ էն, իրենց խոսքի տերը, ճշմարիտ մարդիկ են: Ես կցանկանայի բոլոր ժողովուրդներին նմանվելու այս ազգին:

 

– Դուք լավ գիտեք,որ Ձեզ նման հայ տիկնայք Ադրբեջանում շատ են: նրանց հետ ի՞նչ կապեր ունեք:

 

– Ոչ մի կապ չունեմ: Գիտեք, իմ ընկերները միայն ադրբեջանցիներն են: Սկզբից չեմ շրջապատվել հայերի հետ: Կյանքում իշտ փորձել էմ առաջ ընտանալ, չեմ սիրում նույն տեղը հաշվել, ձեր մարդիկ, այսինքն մերոնք աշխատասեր են: Ես շատ բան եմ սովորել ձեզանից :Առաջինը, ընգանականությունը: Կանայք կեղեցիկ են: Կան այնպիսի ազգեր, որոնց մոտ չկա ազնվության, ամոթի զգացում չունեն, իրենց խոսքի տերը չեն:

 

– Եթե մի օր խաղաղություն կա մեր հողերին , հարազատների հետ հանդիպելիս Ձեր առաջին խոսքը ի՞նչ է լինելու:

 

– կասեմ որ ինչու՞ մեզ հետ չեք մնացել: Հետո լաց կլինեմ: Իսկապես կարոտում էմ հորս – մորս համար:

 

– Անցե՞լ է արդյոք Ձեր սրդից երեխաների անունը անվանել ծնողների անունով:

 

– Ոչ, դա շատ տարօրինակ անուններ են … Չեի ուզել, իմ երեխաները ադրբեջանցի են: Հայրն ել չեր թողնի: Ժալէ, Հուսեյն, Ֆարիդ, Ֆաթիմա. Ամուսինս է տվել այս անունները:

 

– Եթե մի օր Հայերն ու ադրբեջանցիները բարեկամանան, պատքերացնում եք և սրա համար ձեր գարծիքով երկու կողմերից ի՞նչ քայլեր պետք է սպասել: Ի՞նչպես դա անել:

 

– Իմ կարծիքով դա հնարավոր չի: Պարզապես ցանկանամ, որ հայերը բոլորից ներեղություն խնդրեն: Ամեն մի մարդուց: Առաջին քայլը պետք հայերը անեն ներեղություն խնդրելով, որովետև այս ամենը նրանք են սկսել:և պարտավոր են առաջին քայլը անելու…

 

– Հայերը գիտեն, թե ի՞նչպիսի չարություններ են առել:

 

– Ոչ , չգիտեն: Ես 28 տարեկան էի: Գնացի մորս մոտ: Ճանապարհին իմ սեփական փողը գողացավ հայը: Էս ժողովրդի ներկայացուցիչն էմ , բայց նրանց չարիքը չեմ իմանում, դուք որտեղի՞ց կիմանաք: Եթե կիմանայիք այսքանը չեր պատահի: Այսօր ես ել կանգնած եմ ձեր առջեւ անօգնական մարդու վիճակում, իմ նախկին ժողովրդի ամոթով: Սև ստվերի պես հետեւում է ինձ ամբողջ իմ կյանքում: Ես ամոթում եմ նրանց համար … Սիրել եմ Ադրբեջանին ու սիրելու եմ միշտ:

 

Այսել Տալիբլի

 

17.09.2012 17:38

Գրեք մեկնաբանություն

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*