Հայերեն

«Փայտը քաշվելուց զինվորը գլխի մաշկը կոտրվում էր»

27.09.2012 | 18:41

Վկան պատմում է…

???????????????????????????????Ավելի քան 100 տարի է, որ աշխարհասփյուռ հայությունը քայլում է «ծովից – ծով մեծ Հայաստան»ը ստեղծելու ուղղությամբ: Եվ գործողությունը շարունակում էն տարուց- տարի: Հայերն ու ադրբեջանցիները, բոլոր աշխարհը այս գաղափարին նայում են որպես ֆանտազիայի….

Չնայած այն հանգամանքին, որ դրանք շատ են տրամատդրված այն, նպատակին հասնելու համար օգտագործում բոլոր հնարավորությունները:

Մեր տարածաշրջանում վերջին 200 տարիների ընթացքում հարյուրավոր պատմական փաստաթուղթեր կան , ինչպես են բնակվել հայերը Անդրկովկասում:

Ես շատ լավ եմ հիշում Խոջալու ոշբերկությունը: 1991 – ի հոկտեմբերին, որը շրջափակված էր Աղդամից մինջև Խոջալուի տանող ճանապարհը: Քաղաքից միակ տրանսպորտային միջոցը ուղղաթիռն էր: Վերջին անգամ ուղղաթիռները վայրէջք էր կատարել Խոջալու 1992 – հունվարի 28 – ին…

Սակայն Խոջալու պաշտպանների քաջության շնորհիվ քաղաքը դեր ապրում էր:

Քաղաքի պաշտպանությունը կազմակերպվել էր որսորդական հրացաններով զինված տեղական ինքնակառավարման պաշտպանության խմբերից, տեղական ոստիկանական ուժերից և նոր ստեղծված Ազգային բանակի գրոհայիններից:

 

1992 – փետրվարի 25 – ից անց 26 –ի գիշերը Հայաստանի զինված ուժերը գրոհեցին: ԽՍՀՄ – ի Խանքենդիում (Ստեփանակերտ) գտնվող 366-րդ Ռուսաստանյան գնդի – մասնակցությամբ իրականացվեց իսկական ցեղասպանություն: Ադրբեջանի օկուպացված Խոջալու քաղաքում տեղի ունեցավ մի ողբերգություն: Մոտ 2500 մարդ՝ Խոջալու քաղաքի բնակիչները Աղդամի շրջանի տարածքը հասնելու հույսով դուրս եկան իրենց տներից:

Մեր զրուցակիծը՝ Սարիյա Տալիբովան մեզ բատմեց իր գերության կյանքից: Այո, փետրվարի 25 – ից անց 26 – ի գիշերը տեղի ունեցավ մի ողբերգություն: Մեզ պահում էին Օնուրայոխ անունով մի գյուղում: Հետո բերեցին Կեպիկ գյուղը: Այնտեղ ամեն օր չեին նայում ծերերին, փոքր երեխաներին, կանայք, ծեծում էին, հետո սպանում: Այդ «գործողություններից» էլ վայելում եին:

Երիտասարդ տղաները տանում եին ինչ որ տեղ, ասում որ ձերոնք մեր հրամանատարին սպանել է, մենք էլ մորթելու ենք սրանք որպես մատաղ: Մենք ապրում էինք սարսափելի մի այնպիսի պահեր, որոնց լեզու բերել չեմ կարողանում, կարծում եմ կրկին անգամ ապրելու եմ են դժվարին պահերը: …Սոված էին պահում մեզ, խմում էինք ձյունի ջուր:

Մեզ ընդանիքով պատանդ էին վերցրել: 25 մարդ էինք: Բարեկամներից մի քանիսին սպանեցին մեր աչքերի առջեւ: Մի մասը Խոջալուի ճանապարհում սպանվել էր: Դիակները լեռներում մնաց: Քանի-քանի հարազատներս հիմա կենդանի էն, թե չէ չգիտենք: Մենք բոլորս հիվանդ էնք: Ամեն օր ես աղոթում եմ Աստվածին , որ ինձ մի քիչ էլ կյանք տա , որ իմ Ղարաբաղը տեսնեմ:

 

Այսել Թալիբլի

 

27.09.2012 18:41

Գրեք մեկնաբանություն

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*