Հայերեն

«Իմ որդին մահացել է հիվանդությունից, այնպես որ նրանք հրաժարվել են բուժել նրան»

23.01.2015 | 10:47

10850418_770573286348987_1933089051_n

Չնայած այն հանգամանքին, որ այսօր Ադրբեջանում ապրում են հազարավոր հայեր իսկ Հայաստանում ոչ մի ադրբեջանցի չի ապրում: Պատճառն այն էր, որ հայյերի կողմից իրականացվել է ադրբեջանցիների զանգվածային տեղահանում: Նրանցից մեկը ներկայանում է , մեր զրուցակիցը Միրէյյուբ Աբդուլլա օգլի Կասիմլին: Նա ծնվել է 1963 թ-ին Վեդիյի շրջանի Խալիսա գյուղում: Ավարտել է միջնակարգ դպրոցը, այս գյուղում:

 

 

 

 

Մնացածը նա կպատմի ինքը:

 
– Գյուղում բնակչության կազմի մոտավորապես 80% – ը Ադրբեջանցիներն էին:Մենք ունեինք հայ հարևաններ:

 

 

 

Հարաբերությունները նորմալ էին: Չնայած նրան, որ ես, որպես իրավաբան, սակայն, 1981-87 տարիներին. աշխատել էմ որպես լրագրող «Խորհուրդային հայաստա» թերթում: Թերթի տպաքանակը 20 000 տպաքանակը նախատեսված էր ադրբեջանցիների համար, խմբագրական խորհրդում հայերի թիվը կազմումեր մեծամասնություն:

 
– Ամենայն հավանականությամբ հակամարտության մասին դուք լսեցիք աշխատանքում: Որն՞ է ձեր արձագանքը եղել:

 
-Ոչ՝: Դեռ 1987 թ. աշխատանքից ես ստացա տուրիստական ուղեւորություն Յալթա:Երբ հանգստանում էի այնտեղ, հանդիպէցի մի Ղարաբաղցի կնոջ հետ , նա աշխատում էր րայկոմում քարտուղարուհի: Առաջին անգամ նա ինձ ասաց, որ Լեռնային Ղարաբաղում քարոզում են, հավաքել ստորագրություններ որպեսի միանալ Հայաստանին: Ես չհավատացի նրա ասածներին և երբ վերադարցա տուն, զանգահարեցի Բաքու որպիսի պարզելու, թե ինչկան ճիշտ է այս տեղեկությունը: Իմ զարմիկը ասաց, որ դա ճշմարդություն չէ, որը չարժե ուշադրություն տալու:.Ստացվում է, որ նրանք, ըստ էության, հավաքել էին 120,000 ստորագրություն:Այդ ժամանակից ի վեր, իրավիճակը փոխվեց այնքան, որ նույնիսկ հաց առնելու համար գնում էինք զգուշությամբ: Այնուհետեւ այն ժամանակ ինձ հաջողվեց ստանալ բնակարան: Խմբագրությունում իմացան իմ նորա կարույց տուն ստանալու լուրը, ամինճապես պատրեցին իմ փաստաթղթերը և ասացին, որ թուրքին բնակարան տալը դա անհնարին է, ընդհակառակը, պետք է
խլել նրա ձերքից այտ հնարավորությունը: Նրանք անվանում էին Թուրք:

 
«Թուրքը – ձեր թշնամին է, դուք որտեղ տեսաք նրան, սպանեք»

 

 
– Այսինքն, հարաբերակցությունը փոխվե՞լ էր ձեր հանդեպ

 
– Ցանկացած պահի նրանք կարող էին ինձ սպանել: Յուրաքանչյուրը նրանց այդպիսի տրամադրության մեջէին: Հանրակացարանում մնացել էր միայն մեկ ադրբեջանցի, այնպես որ, ես հաճախ վերադարնում էի տուն: Եթե նրանք իմանաին դրա մասին, այդ դեպկում կարող էին սպանել ինձ:Մի օր, վերադառնալով տուն, հայերը ավտոբուսում ծիծաղելով ասում էին է, որ եթե մի թուրք լիներ կշպրտ էինք նրան ավտոբուսից դուրս: Ես չեմ հավատում, որ որևէ Ադրբեջանցի կարող է ապրել այնպիսի վրեժական իմաստով : Նրանք այնքան ագրեսիվ է, որ ես չեմ կարող ադրբեջանցիներին ներառել նման բնույթ:

 

 

 

10574844_770573273015655_749406613_o
Մի օր ես գնացի դեղատուն, դեղագործը ցույց տվեց և ասավ. «ահա նրանք բայց քեզ չէմ տալու»: Այդ ժամանակ իմ փոքրիկ որդուն հիվանդանոց, այնտեղ ասացին, որ նա թուրք է չբուժեցին նրան երեխան մահացավ հիվանդանոցում: Մտադիր սրսկեցին իմ ազգականի դուստրի գլխին, և նա դարցավ ինվալիտ: հետո նրանք ասացին, որ իրենք գործել էն միտումնավոր,և քանի որ դուք այստեղ եք դուքել եք ապրելու այդպիսի ճակատագիր: Ամեն օր , իրավիջակը գնալով վատանում էր: Մի անգամ իմ ոլեգաներից մեկը ասաց՝ «Ես գդնեմ գրավոր հրահանգ իմ երեխաներին, թոռներիս ու ծոռներին, որ թուրքերը ձեր թշնամիներն են , որտեղ նրանց տեսնակ ամինջապես սպանեք »:

 

 
«Հիշում ենք հայերին իրենց ամբարիշտ արարքները»

 
– Լեռնային Ղարաբաղից արտագաղթողների համար կազմակերպվում էին մեքենաներ, ադրբեջանական կողմը ստեղծել էր պայմաններ նրանց համար, որպեսի վերցնեն իրենց ունեցվածքը: Բայց …

 
– Ինչի՞ մասին եք խոսում դուք, մենք փրկել էնք մեր կյանքը, որ մնանք կենդանի: Հայերը տեսնլով վերաբնակեցման,մեքենան գոռում էին «թուրքեր», քարերէին նետում մեքենաների ուղությամբ: Մեծ դժվարությամբ, 1988-ի նոյեմբերին գիշերը մենք թողեցինք մեր տները և հերացանկ: Մինչեւ մեզ, հարեւան Շիրազլու գյուղի
բնակիչներին ստիպել էին հեռանալ իրենց տներից: Մարդիկ ավելի, քան երկու ամիս ապրեցին Թուրքիայի հետ սահմանում: Շատ մարդիկ մահացան դաշտրում, քանի երեխաներ ծնվեցին …. սարսափելի վիճակեր …

 

 
– Նախկին հայ հարեւանների հետ պահում ե՞ք կապ

 
– Ոչ: Բայց մի անգամ Մոսկվայում, տեսա իմ հար.անից մեկին: Իհարկե, անկախ ազգությունից, տեսնելով մի մարդու, ով ապրել է մոտակայքում, մի քիչ տխրեցի: Կարոտում էմ իմ հայրենի երկիրի համար իսկ հայերի ամբարիշտ գործերը:

 

 

 

 

 

 

Նաիբա Գուրբանովա
“KarabakhİNFO.com”

 

 

23.01.2015 10:47

Գրեք մեկնաբանություն

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*